Boş

Seher vaktinde yağmur atıştırdı bu sabah. Açtım pencereyi dışarıya baktım. Serinlik çarptı yüzüme, yağmurun aslında normalde olmadığını düşündüğüm kokusu bile geldi burnuma...

Sonbahar çocuğuyum resmen. (ki; takriben beş gün sonra doğum günüme uyanmış olacağım.)

Ama gel gör; ne kışla, ne soğukla, ne de sertse eğer; sonbaharla aramı düzeltebilmiş değilim.

Bu hissiyata sahip olmam, bu sabahki atıştırmalık rahmetin hoşuma gitmediğini göstermez elbette...

Yalandan ve söyleyenlerden nefret ettiğini söyleyen insanların; cevabın doğrusunu bildiğiniz halde, gözünüzün içine baka baka ve üst üste yalan söylediğini gördüğünüzde hissettiğiniz şeyin adı yok. En hafif ifadeyle; hayal kırıklığına uğruyorsunuz. Hissettiğiniz duyguyu, hayal kırıklığını, kırgınlığı karşınızdakine anlatabilmek için kelime arıyorsunuz ama bulduğunuz her kelime az geliyor, dudağınızda sönüveriyor.
O kırıklar da olduğu gibi kalıveriyor içinizde bir yerlerde. Eski hâline gelirler mi bilinmez.
Çok yazık...