Konuşurken;
ses tonunda yada tavırlarında,
sürekli eleştirmeye hazır tonlar duyduğum -ama gerçekten sevdiğim- insanların adına, kendime mazeret uyduruyorum.
Dostlarına bir tatlı sözü çok gören tipler gibi bencil olabileceklerine inanmak istemiyorum.
'Yanlış anlamışımdır' diyorum genelde kendime.
Umarım gerçekten öyledir.
Sevdiklerime duyduğum sevgiyi yitirmek istemiyorum.
4 söyleşeyim diyen:
Sevgi kıymetli şey.
Hazır bulmuşken yitirmemek lazım.
Hadisenin mahiyetini net olarak bilemesem de sevdiklerimizi daima hoş görmek kanaatindeyim. Şu son bi kaç günde iyice bi güzel öğrendim bunu.
yitirme . ikaz evet ama yitirme (bence) :)
Hoş görüyorum elbette bacım. Sadece dostlarıma ezik mi görünüyorum onu merak ediyorum arada bir.
Hak etmeyenlere, bunu hissettirebiliyorum ama sevdiklerimden yargılama tarzı bir tını aldığımda içimdeki ben gözlerini kısıveriyor.
Komançi ben ikaz da edemeyenlerdenim ne yazık ki...
Sınırlarını yıkıp geçip krallığında tepinmelerine izinverme bence :) suan öyle bı pişmanlık halindeyim. Habire eleştiriyordu, tavsiyeler ısrarlı öneriler vs vs. Canim sıkılsa da hüsnü niyet yukleyip es geciyordum. sonunda büyüdü büyüdü ve öyle cüretler bi canavara dönüştü ki( masalsi oldu di mı:p) tenkid ediyor, hissettiklerim, aklımdan geçenler hakkkinda benimle iddialasiyor ve ben itiraz edince de sen kabul etmiyorsun ama... Diye başlayan fesin hükümleri imzalıyor. Yani gönül indirdiklerimi kırmızı halı sanmış bu kulcuk, cigneyip duruyor. Tavsiye etmem kardesim.
Yorum Gönder