Sakar hafiye

Erken emekli

2012-01-23T12:05:00.000+02:00

Annemin evinden yazıyorum bugün.
İşimden; tahmin ettiğim vaktin epey evvelinde ayrılmak zorunda kaldım.
İlkinin aksine o kadar sıkıntılı dönemler geçiriyorum ki;
bu ikincisi gözümü korkutmadı dersem yalan söylemiş olurum.
Kızımda hamileliğe dair o kadar külfetsiz bir dönem geçirmişim ki;
şimdi yaşadıklarım o dönemin yanında kabus gibi kalıyor.
Kızım işi bıraktığım için dört köşe.
İlk sorusu 'yarından sonraki yarın ve ondan sonraki yarın da mı işe gitmiceksin anne?' oldu.
Her 'evet' dediğimde ağzı kulaklarına varıyor. Her evet dediğimde diyorum çünkü;
aklına geldikçe aynı soruyu sormaya devam ediyor.
Normalde altı hafta daha üç kişi kalmamız gerek ama evde dinlenmeye beni mecbur eden sorunlar
(Allah korusun) devam edecek olursa; bu süre çok daha kısalabilir.
Korkmamaya çalışıyorum.
Her şey O'ndan geldiği için, korkunun faydası yok ama bazen insan,
bunu unutuveriyor insan olduğundan mütevellit.
Evde; sadece istirahatimden sorumlu olduğum için yiyip, içip, okuyorum bu aralar.
Başka da bir şey yaptığım yok.
Dua etmekten başka...

Günün

2012-01-10T08:19:00.001+02:00

En sevdiğim öğünü kahvaltı.
Mükellef bir kahvaltıyı hiç bir şeye değişmem...

Pazar

2012-01-02T16:40:00.000+02:00

Günü; arkadaşlarımla çok güzel bir gün geçirdim.
Gerçi amiralle ufaklık hasta olup yatağa devrildiklerinden;
hem aklım evde hem ben diken üstündeydim.
Fazla uzatamadan eve dönmek zorunda kaldım zaten sırf o yüzden.

Soğuk algınlığı yada gripten ölüm döşeğinde olduğunu zanneden
ve dört gündür yatak döşek yatan nazlı bir kocam var.
Yani bazen 'ben hasta olaydım' diyesim geliyor. O derece naz kokuyor hava.

Bana 'rica etsem'li, 'yok artık'lı cümleler kuran babasından da bilmiş bir kızım var.
Bir de bağlanma durumunun belirtisini 'annesine yapışarak' göstermek gibi bir huya sahip...
Her daim kucakta, her daim eller yanakta, her daim sarılarak geçiriyoruz günümüzü.

Mübarek olsun

2011-12-30T16:51:00.000+02:00

Bugün cuma. Çok iyi başladım güne elhamdülillah.
Böyle devam etmesini, her cuma olduğu gibi sinir harplerinin birinden çıkıp, diğerine selam çakıp rezil bir gün geçirmemek için dua ediyorum.

Hava soğuk ama burnumu çekip, servisi beklerken takmıyorum pek durumunu.
Her bakışımda; asabi, dobra ve iş bilir tavrıyla nasıl da babama benzettiğim servis şoförümüzü seviyorum.
Elemanların saat itirazlarını -yardım alarak da olsa- çökerttiğim için kendimi kutluyorum tekrar.

Beş dakika içinde -abartısız- bomboş olan caddenin, keşmekeşe dönüşüşünü hayretle izliyorum.
Herkesin (en dış cephedeki insanların bile) durumum sebebiyle, beni; benden çok umursamaları -nefisten olsa gerek- ister istemez hoşuma gidiyor.

Şimdi aklıma; o etkili sesi çınlayan din kardeşimin uğradığı iftiralara atfen,
bir iş arkadaşımın söyledikleri de geliyor...
'Derya hanım; benim gibi sadece namazını eda edip, günahlardan kaçınmakla yetinen biri bile; o tarz günahlara bulaşma konusunda Allah'tan korku duyup bulaşmıyorsa; o adamın ömrü medresede geçiyor, sence ondaki Allah korkusu, bulaşmasına izin verir mi?'

Axess'i yeniden almaya karar verdim...
Kırgın ayrılmıştık.
Gönlümü aldılar bugün..
Bir sonraki kapışmamıza kadar axess kullanıcam gibi görünüyor...

Bir çılgın aşık

2011-12-29T10:13:00.001+02:00

Geçtiğimiz hafta dayanamadığım bir filmle ilgili iki kelime etmeye geldim...

*Film berbat ötesiydi, izlediğim kadarıyla tabi.
Gerçi ben mi onu izledim, o mu beni illet etti, orasına
karar veremedim.

*Kırk sekiz dakika dayanabildim!
Sonunda öyle gerildim ki; filmi kapattım.

*Ben Kingsley; sözüm sana:
Dostum, bunu senden hiç beklemezdim!

İşte bu da Türkçe altyazı sitesinden bir yorum;

martimur

Bu filmi sinemada izledim, arkadaşım davet etmişti filme ve salondaki tek izleyici bizdik. Filmin kötü olabileceğini o an düşündüm ve bir kısmını uyuyarak geçirdiğim bu film maalesef zaman kaybıydı, çok sevdiğim aktris Mira Sorvino da kurtaramamış.

Yağmur...

2011-12-24T08:45:00.000+02:00

*Geçen akşam serin havada yirmi dakika kadar yürüdüm.
Hem yürümeye ihtiyacım olduğundan hem de gerektiğinden.
Fark ettim ki özlemişim yürümeyi.
Keşke havalar düzelse de daha çok fırsat bulabilsem.

*Dün akşam; işle ev arasındaki onbeş dakikalık yolum
altı çeyrekte başlayıp, dokuzda -sonunda- eve ulaşmamla
sona erdi. Aynı sürede şehirler arası yolculuk yapabilirdim.
Biraz donuk ve yorgundum. Birazcık yağmurun ve cuma
akşamı olmasının bu kadar şeye sebep olabilmesine
anlam veremiyorum.

*Sabah şirkete geldiğimde, senenin ilk karını gördüm.
Normalde bile, oturduğum yerle çalıştığım yer arasındaki hava,
üç dört derece değişebiliyor ama
sabah sabah bu kadar bariz bir farklılıkla karşılaşacağımı düşünmemiştim.
Güzel oldu.

Bazı bazı

2011-12-23T17:35:00.001+02:00

Bağırıp çağırarak anlaşan, o şekilde sohbet eden ve bu durumu garipsemeyen hatta kendini
şirketin en normal kişileri sanan bir grup 'insan'la,
aynı ortamda çalıştığıma inanamıyorum.
Ama sadece bazen.
Diğer zamanlar nedense normal geliyor zira...

Mazeret

2011-12-16T16:29:00.000+02:00

Konuşurken;
ses tonunda yada tavırlarında,
sürekli eleştirmeye hazır tonlar duyduğum -ama gerçekten sevdiğim- insanların adına, kendime mazeret uyduruyorum.
Dostlarına bir tatlı sözü çok gören tipler gibi bencil olabileceklerine inanmak istemiyorum.
'Yanlış anlamışımdır' diyorum genelde kendime.
Umarım gerçekten öyledir.
Sevdiklerime duyduğum sevgiyi yitirmek istemiyorum.

Şey

2011-12-16T13:01:00.000+02:00

Bilme ihtiyacıyla doluyum.Aslında birilerinin suratına bakarken,
içinden gerçekte ne geçtiğini bilebilmeyi mesela...
isterdim.
Ve daha bir çok şeyi.

Soru-n

2011-12-16T09:05:00.000+02:00

Cinsiyetini merak etmek ayrı bir mevzu da.
Günümüzde boş, dış, bilmem ne gebelik gibi bir sürü sorun, tahlillerle ve ultrasonla ancak anlaşılabiliyorken;
bundan önce insanlar nasıl hamileliklerinden ve sağlıklarından emin olabiliyorlardı acaba?
Biz mi çok bağımlısı olduk acaba bu şeylerin?

Yanak

2011-12-13T17:02:00.000+02:00

Bir zamanlar;
yanaklarımın büyüklüğüyle el altından alay etmiş olan
ama aslında kendi yanakları benimkilerden daha büyük olan kompleksli bir vatandaş tanımıştım.
Kendi eksikliklerini; başkalarıyla dalga geçerek gidermeye ve hasır altı etmeye çalışıyordu.
Hak ettiği cevabı er geç vermeyi düşünüyor-d-um.
Fikrim değişti.
Sorunsa şu; hak ettiği cevabı verdiğimde elime ne geçeceği.
Bırakayım da kendisini bulunmaz hint kumaşı ve dünyanın en güzel kızı sanmaya devam etsin.
Er geç, bazı şeyleri fark edecektir.
Korkarım; o körlüğüyle, bu fark etme olayı da acılı olacaktır kendisi için.

Söz...

2011-12-08T10:47:00.000+02:00

*Akşam kızımla, hoş sohbetin havada uçuşacağı bir yere gitmeyi planlıyordum lakin;
havanın yağmurlu olması ve eşimle babiçkomun evde olmaması sebebiyle arabasızlıktan
istediğim yere gidemedim. Onları beklerken keloğlan masallarını izledik ve minik
boyama ödevimizi yaptık kızımla.

*Uyku saati geldiğinde beraber uyumadan önce pazarlık yaptı benimle kızım.
Sabah işe giderken ondan önce kalktığım için beni görmeden okula gittiğini söyledi.
'Dün uyandım' dedi bana, 'sen gitmiştin anne, hep benden önce gidiyosun,
sonra yastığını kokladım, özledim seni.'
Şubatın yirmisinden sonra, hep onunla olacağımı söyledim.
Tarih bile verdim.
Hoş; şubatın, marttan önce geldiğini bilmediği gibi,
bugünle şubatın arasında da ne kadar zaman dilimi olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu.
Fikri varmış gibi davrandı gerçi. Az kaldığı yönünde tespitte bulunduktan sonra;
'söz ver' dedi 'sabah işe gitmeden önce beni uyandırıp öpüp gideceksin.'
Evden erken çıktığım için, epey kaçındıktan sonra, amansız ısrarı yüzünden söz vermek zorunda kaldım.
Sözden dolayı uyandıracaktım da...

*Yirmi beş geçe evden çıkarken; amirale verdiğim sözden bahsedip; 'uyandırsam mı?' diye sordum.
'saçmalama hayatım' dedi bana. 'Bu saatte uyandırılır mı, okul dokuzda.'

*On dakika sonra serviste yol alırken telefonum çaldı. Telefondaki; 'sözümü tutmadığımı, dolayısıyla yalancı olduğumu' söyleyen kızımdı. Onu uyandırmaya kıyamadığımı belki yirmi kez söyledikten sonra, türlü ikna yöntemleriyle ve ertesi sabah muhakkak onu uyandırıp işe gideceğim sözüyle telefonu kapatabildim...

*Şubatın yirmisini iple çekiyorum.

Ölçü var mı?

2011-12-06T14:36:00.002+02:00

Bazen fütursuz olmak istiyorum.
Allah'tan sadece bazen :)
O kadar da umutsuz durumda değilim yani.

Uyku (1)

2011-12-02T16:53:00.000+02:00

*Anormal şekilde uyku arayışındayım. Gözlerimle uyku arasında; ufacık bir istek anı söz konusu.
Dakikada emri altına giriyorum.
Civcivi uyutma bahanesiyle yanına her uzandığımda, yüksek ihtimalle ben ondan önce uykuya dalıyorum.

Yaşadıkça

2011-12-02T14:28:00.000+02:00

Şaşırmaya devam ediyorum.
Bu iyi bir şey mi? Evet iyi bir şey.
Ben halimden memnunum en azından...

Ummadığım, ummayacağım insanlarla, tahminlerin dışında sohbetler ediyorum.

Ön yargı denilen huyumun ne kadar yanıltıcı olabileceğini; bir kez daha ve birebir görüyorum.
Ama bu; -yine de- ilk izlenimde edindiklerime güvenmeyi bırakacağım anlamına gelmez...

Şüphesiz ikincisi

2011-12-01T09:26:00.000+02:00

Bilinirliğin insanın rahatını bozan başlıca şeylerden biri olduğunu bilirdim.
Şimdilerdeyse eminim...
Belki elimi kolumu bağlayan, yazmamı engelleyen tek şey bu aralar bilinirlik...
Etkisi garip. Kimisinde gaz, kimisinde fren.

Bulbula

2011-11-29T17:52:00.000+02:00

Bu şarkı keyiflenmeye birebir.
Başa sarıp sarıp dinliyorum.
Belki de, Rani'ye bayıldığımdan mütevellit bıkamıyorum şarkıdan.
'Thoda pyar thoda magic' ortalamanın üstünde bir film değildi ama dedim ya içinde Rani vardı.
Eğlenceli klibi için şuraya buyurabilirsiniz efenim :)

Eşref

2011-11-26T11:34:00.000+02:00

Evi aramaya korkuyorum.
Despot bir kızım var.
Bazı vakitler eşek saati tutuyor.
"Atla bir arabaya, biz bu telefonu kapatmadan eve gel anne" diyor.
Bu 'benim dediğim olacak' kafasını değiştirmem lazım.
Yoksa daha çok uğraşıcam gibi görünüyor.

Kestane

2011-11-24T10:58:00.000+02:00

Gecenin bir vaktinde; televizyonda, pişen kestaneleri görünce, ağzımdan çıkan ilk kelimeyle
'hay senin' diyerek kanala söylenerek, kumandaya sarılan ve beni gülümseten bir kocam var.
Kendisine bayılmaktayım efenim.

Amerika'yı yeniden keşfetmek

2011-11-11T17:07:00.001+02:00

Bu e-kitaplar ne kadar büyük bir nimet Allahım.
Şimdi geriye tek kalan; yararlanabilmek için zaman.
Onu da buluruz inşaallah...

Hayırlı cumalar...

2011-11-11T09:21:00.000+02:00

Çok sevdiğim bir arkadaşımla dün akşam telefonda görüştük. Dün yeni bir yere başlamıştı ve bazı olumsuzluklar yüzünden haliyle çok tereddütlüydü.
Şirket içindeki asansörün, çalışanlar tarafından kullanılmasını engellemek için; akbille çalışır şekilde işleyen bir mekanizmada olduğunu anlatınca şaşırdım. Doğru dürüst bir abdest alma yeri bulunmadığı gibi, söyledikleri yerin de sakıncalı olduğunu anlattı. Herkesle konuşmasının yasak olması ve yerinden hiç kıpırdayamaması da ayrı bir olaydı.
Eğer varlıklı olduğumda, benimle çalışanlara bu şekilde davranacaksam; hiç olmayayım daha iyi.
Gereksiz yere fazladan günaha girmemiş ve ihtiyaç sahibi insanların haklarını ihlal etmemiş olurum böylece.
Rabb'im cümlemize; gönlümüzden geçenin ve hakkımızda olabileceklerin en hayırlısını versin...
İşse iş, eşse eş, evlatsa evlat, imkânsa imkân. En hayırlısı gelsin bizi bulsun inşaallah.
Duayla...

Nasılız bakalım?

2011-11-10T17:44:00.000+02:00

Oturup; uçarım gibi döktüre döktüre yazmayı çok isterdim bu aralar. Ama niyeyse tutuldum kaldım.
Bir de buranın; güzide iş yerim tarafımdan keşfedilmiş olma ihtimali var canımı sıkan.
Ondan mütevellit yazmıyor da olabilirim. Çok düşünmedim üzerinde ama sebep cidden bu olabilir :)
Ortam, dönem dönem hep olduğu gibi huzursuzlaşıyor arada bir işte.
Her zaman olduğu gibi yani...
Bütün bunların dışında; İstanbul'dan çıkamamış olsak da, elhamdülillah güzel bir bayramı geride bıraktık.
Gezdik, tozduk, yedik, içtik lakin pişman değiliz.
İstanbul'u çok seviyoruz netekim :)

Umarım öyledir.

2011-11-02T10:37:00.000+02:00

Yazı yazmadığımın farkında olmam da bir erdemdir,

diye düşünüyorum...

Yusuf

2011-10-24T16:31:00.000+03:00

Adım obur şirineye çıktı şirkette.
Ama ne yapayım elimde değil; bir ben daha var benden içeri.
Her şey onun yüzünden oluyor :)

Durduk yere

2011-10-20T17:31:00.002+03:00

Çiğ köfte yiyesim geldi.

Çok fena olabilir!

2011-10-18T13:23:00.000+03:00

Halime ahvâlime, şeklime şemalime yakışmayacak şeyler geliyor aklıma.

Uçan tekme atmak istediğim cariler var.

Ama belli etmiyorum!

Anaokuluna

2011-10-18T09:56:00.000+03:00

Gitmeme bahaneleri ;
*Yere oturuyorum anne ben orada oynarken, hasta oluyorum biliyorsun.
*Öğretmenlerim yemeğimi bitirmemi söylüyorlar. Orada çok yemek yiyorum ben.
*Her gün gidiyorum okula anne, bugün gitmesem olmaz mı?
*..........
Offff, offffffffff...........
Akla karayı seçtim bugün resmen ya hu!

Yanlış

2011-10-03T08:23:00.000+03:00

Yanlış meslek seçmişim ben. Ömrümün bir dönemini tarihle ilgilenerek, bir dönemini de kütüphanecilik yaparak geçirmem gerekiyordu benim.
Hayır seviyorum işimi ama yeterli gelmiyor demek ki...
Bir şeyleri değiştirmek için her şey çok mu geç?

Yineee :))))))))

2011-09-26T13:47:00.000+03:00

*Bugün benim doğum günüm. Dolu dolu otuz bir yaşındayım artık. Her yaşın ayrı güzelliği, yüzümüze kattığı bir-iki çizgi var elbette. Bir de yaş-lanma olayı var ciddi ciddi.
Elhamdülillah bir kez daha yaşlandım bugün. :)
*Veeee mart ayında tekrar anne oluyorum inşaAllah. Rabb'im nasip ederse. İkinci güzellik otuz bir yaşa nasipmiş.
Şimdilik Sedef Zeyneb'imin aşırı dikkati, merhameti ve isteğiyle baş başayım. Marttan sonrası Allah kerim, ömrümüz olursa görücez Allah'ın izniyle...

Boş

2011-09-21T09:26:00.000+03:00

Seher vaktinde yağmur atıştırdı bu sabah. Açtım pencereyi dışarıya baktım. Serinlik çarptı yüzüme, yağmurun aslında normalde olmadığını düşündüğüm kokusu bile geldi burnuma...

Sonbahar çocuğuyum resmen. (ki; takriben beş gün sonra doğum günüme uyanmış olacağım.)

Ama gel gör; ne kışla, ne soğukla, ne de sertse eğer; sonbaharla aramı düzeltebilmiş değilim.

Bu hissiyata sahip olmam, bu sabahki atıştırmalık rahmetin hoşuma gitmediğini göstermez elbette...

Yalandan ve söyleyenlerden nefret ettiğini söyleyen insanların; cevabın doğrusunu bildiğiniz halde, gözünüzün içine baka baka ve üst üste yalan söylediğini gördüğünüzde hissettiğiniz şeyin adı yok. En hafif ifadeyle; hayal kırıklığına uğruyorsunuz. Hissettiğiniz duyguyu, hayal kırıklığını, kırgınlığı karşınızdakine anlatabilmek için kelime arıyorsunuz ama bulduğunuz her kelime az geliyor, dudağınızda sönüveriyor.
O kırıklar da olduğu gibi kalıveriyor içinizde bir yerlerde. Eski hâline gelirler mi bilinmez.
Çok yazık...

Bir

2011-09-13T09:04:00.001+03:00

Sürü şey oldu. Hangi birini anlatayım ki?
En iyisi suskun kalmak, üç nokta.

I'm here :) again :(

2011-09-05T10:21:00.000+03:00

Selamün aleyküm efendim. Bir bayramın ve de doğal olarak bayram tatilinin hakkından gelip yine kürkçü dükkanında arz-ı endam eyleyiverdik. (koca dokuz gün ya!)
(Bu durumun gerçekleşmesini isteyip, istemememiz de kenarda duruvermesi gereken apayrı bir konu zaten!)
Açıkçası ben hiç tatile doğru yelken açarken, takvimin zamanı geldiğinde beş eylülü göstereceğini aklıma getirmemişim, bunu da bu sabah fark ettim.
Yataktan kalkıp, kendimi; işe gitmek üzere yollara düşmek için ikna etmeye çalışırken.
Geç oldu tabii. Yine de gidecek bir işi olanlar grubuna dahil olduğumu düşünüp, şükrettim halime.
Bayram benim teşvikim, amiralin desteğiyle Safranbolu-Karabük dolaylarında geçti. Elhamdülillah güzeldi.
Ama insan evini özlüyor tabii yine de.
Gelelim sebeb-i ziyaretimize... :)
Sevgili dostum Deryamisal, yerinde yurdunda değişikliğe gerek görüp tekrar mekanında değişiklik eyledi.
Kendisine şuradan ulaşabilirsiniz efendim: http://deryamisal.blogspot.com
Cümleten sağlıcakla kalalım inşaallah :)

Vayy, be...

2011-08-24T15:26:00.002+03:00

"O halde; umarım yaşam deneyiminiz, kaideyi bozmayan bir istisna olur.."

Bugünden...

2011-08-24T14:31:00.000+03:00

*Şu sıralar hayatımdaki en önemli şeylerden biri uyku. Her gün, saat birlere ikilere kadar uyumak için yanıp tutuşuyorum. Ama olmuyor tabi. Günüm uyumak yada uyumamaya çalışmak arası iki uçta geçiyor. Bu durumdan memnun değilim elbette. Bayram edip, kendimize geldikten sonra normale dönebilmek için dua ediyorum.
Ama ne yazık ki; bu da çok zor görünüyor.
*Beni dünyalar kadar özlediğini söyleyen ama dışarıda oynayacağı için aramamamı söyleyen bir civcive sahibim.
Ben de onu çok özledim...

Amin...

2011-08-24T09:44:00.000+03:00

Allah düşük ahlâklı insanlardan, özellikle iş arkadaşlarından; öyle olmayanları korusun.

Victoria Holt-Gizli Kadın:

2011-08-12T17:39:00.000+03:00

'Gizli Kadın'ı hiç ummadığım kadar çabuk bitirdim. Şirkette el ayak durumundaki internet gidince ve çalışırken kullandığımız bütün programlar çökünce; dosyalamalarımı, yapılacak bütün işlerimi yaptım ve kitabın başına oturdum. Haliyle, mesai bitmeden de kitap bitmiş oldu...
Victoria Holt'u okurken, hiç yabancılık çekmedim. Bronte kardeşler'den birini okur gibiydim dersem yalan olmaz.
Kitap beklemediğim kadar edepli bir üslupla yazılmış.
Okurken elimden bırakmak istemediğim tarzda hoştu.
Eleanor Alice Burford Hibbert'in; Victoria Holt; takma ismiyle yazdığı kitapların romantik polisiye tarzında olduğunu ve toplamının elli altı milyon sattığını duyduğumda; hayal kırıklığına uğramayacağımı
ummuştum. Öyle de oldu.
Hatta diyebilirim ki; Gizli Kadın'da aşk-romantizm ne derseniz deyin, minimum safhada.
Ben kitabı sevdim. Şimdi sıra; sahaflarda dolaşıp; şöyle afilli, eski basım, kalın ciltli diğer Victoria Holt kitaplarını tavlamaya geldi.
Eh o da; inşaallah, ömrümüz yeterse, Ramazan ayı çıktıktan sonra bir hafta sonu nasip olur. Yani umarım...

BerbaT

2011-08-10T17:28:00.000+03:00

Türkçe dublajlı bir hint filmine rastladım.
Hem de Shahrukh Khan'lı.
Beş dakika bile dayanamadım.
Allah'ım o neydi öyle ya??!!!

Victoria Holt-The Secret Woman

2011-08-10T14:20:00.001+03:00

Aslında bir kaç gündür elimde Nevzat Tarhan'ın 'aile okulu' isimli kitabı vardı. Kitap yarılandı ama yeterince okuyamamaktan yana dertli olduğum için, yarılandığı gibi de kaldı. Dün akşam, bir sebepten ötürü kitaplıkta 'Şatodaki Kadın'ı arıyordum. Buldum, hemen yanında alıp okumayı unuttuğum başka bir kitapla birlikte.
Elime geçen kitap 1972 basımlı, Victoria Holt'a ait, 'Gizli Kadın' isimli kitaptı.
Şöyle bir arama yaptım biraz evvel gogıl hazret aracılığıyla. Bakın ne buldum :

Gotik

İngiltere

Victoria Holt

1906 - 1993

(Eleanor Alice Burford Hibbert)

Eleanor Alice Burford, 1 Eylül 1906 yılında doğdu. Jean Plaidy takma adını kullanarak iki yüzü aşkın tarihi roman yazdı, bu romanların satışı 14 milyonu buldu. Romanlarında birçok değişik tür denediği için çeşitli takma adlar kullanmayı tercih etti. Victoria Holt romanları 56 milyon, Philippa Carr ise 3 milyondan fazla kopya sattı. Okuyucularının çoğu bunların aynı kişi olduğundan şüphelenmedi.

Victoria Holt takma adı altında yazdığı romanlar gotik unsurlar içeren romantik polisiyelerdir.

Bilgiler cinairoman.com'dan. Takma isim kullanmayı seven bu enteresan hatun yazmaya gerçekten aşıkmış sanırım.
Akşam uyku beni mağlup edene kadar okudum 'Gizli Kadın'ı. Bitirince buraya da bir iki satır karalarım inşaallah...
Baş ağrısı halâ devam ediyor, beni buldu bugün :(

Resmen

2011-08-10T12:55:00.000+03:00

İki ayak bir pabuca nasıl sokulur yarışması yapıldı burada.
Güç bela becerebildik!

11:28

2011-08-10T11:40:00.000+03:00

Başımda bir ağrı var saçma sapan. Nereden geldiğini de anlayamadım.
Bir de çok ince eleyip, sık dokuyorum her konuda.
Suyu akışına bırakmak doğama aykırı sanırım.

Deportivo La Turco!

2011-08-09T08:58:00.000+03:00

*Bu aralar uykusuzluktan muzdaribim. Deli gibi uyumak istiyorum. Tek sebep 'sahur bölünmesi' değil biliyorum. Resmen bünye açık kapatıyor. İki saat uykuyla cirit attığım dönemlerin intikamı alınıyor çaktırmadan. Anlıyorum anlamasına ama yapabileceğim bir şey yok. Kapanan gözlerimi uzaktan izleyemiyorum bile...

*Sedef ekimde beşini dolduracak inşaallah. Anaokulu kaydı yapıldı bile. Okula gideceği için heyecanlı. İlk şartı okula giderken kendisini benim bırakmam. Okuldan önce mesaimin başladığını anlatınca ilk şartın sıralaması değişti. Bir kaç akşamdır, küçük hanım elleri belinde; 'hani sen işi bırakacaktın?' diye başlayarak, annesine fırça atmaya başladı. Şimdilik, mıncırıp falan güldürerek unutturma yöntemini deniyorum. Sonra ne yapacağımı Allah bilir.

*Cumartesi akşamı aniden Sultanahmet'e gittik kardeşlerimle. Gezdik, dolaştık, mısır yedik. Bir ara yaşlıca 'modern'(!) görünümlü bir turistin, bize; garipseme, kınama karışımı bir bakışını yakaladık. Kendi ülkemizde, Sultanahmet gibi bir yerde bile, kendi ülkesinden gezmeye gelmiş, elalemin birinin; bizim ülkemizde, bizi aşağılamaya cesaret etmeye, cüret dahi etmiş olması, bunu denemeye kalkması 'yuhh' dedirtti bana.
Bu kadar ezik bir imaj çizdiğimizin farkında değildim. Güldüm geçtim ama asırlar öncesinden gelen nasıl bir acı ki yaşadıkları; hala bizi gördüklerinde bilinçaltı tepkilerine engel olamıyorlar.

*Bir de coğrafya delisi kardeşimden öğrendiğim bir ayrıntı kalmış aklımda. Takım tutmayı bırakalı epey oldu ama duyunca ister istemez hoşuma giden bir ayrıntı. İspanya'nın Deportivo ve Celta Vigo taraftarlarının arasındaki rekabet. Barbaros Hayrettin Paşa döneminden geldiği söylenen; Deportivo'luların Türk hayranlığı genele sirayet etmiş ve maçlarda Celta'lıların hakaret niyetiyle söyledikleri, 'barbar Türkler!' imajından rahatsız olmayıp; 'Türk gibi güçlüyüz' diyerek bunu bir övünce çevirmişler.
Ne yalan söyleyeyim en çok hoşuma giden (bana neyse?); Yunanistan'ın Panathinaikos maçında, Deportivo La Coruna taraftarlarının yirmi metrelik dev Türk bayrağını açmaları oldu.
Ne bileyim şu video hoşuma gitmedi desem yalan olur.

Sanırım takım tutmayı bırakalı epey olmuş, eski bir Galatasaray taraftarı olarak hala içimde bir fanatik yaşıyor.

Alıştık...

2011-08-05T12:45:00.000+03:00

Babası özene bezene hazırladığı karpuzu yiyen kızına;
'Buzdolabından şeftali getirir misin kızım?' dedi.
Bizimki kafasını ve işaret parmağını gayet ciddi bir tavırla iki yana sallayarak;
yeni öğrendiği ingilizce kelimeyi gururla telaffuz etti.
'No' dedi, sonra da biz anlamayız diye dilimize çevirdi. 'Hayır'
Oturmaya devam etti ve şeftaliyi buzdolabından getirmedi.

Peygamberimizden

2011-08-03T13:59:00.000+03:00

Müslüman demek; müslümanlara eli ile,
dili ile zarar vermeyen kimse demektir.

(Hadîs-i şerîf-Buhârî, Müslim)

İstanbul'a Yürüyen Ordu

2011-07-29T09:10:00.000+03:00

"'Şimdi okuyalım, bu, Elmalılı Küçük Hamdi Efendi'nin kaleme aldığı fetvayı:
"Müslümanların başında bulunan Zeyd (falan adam) bâzı mühim şer'î meseleleri şeriat kitaplarından çıkarır ve bu kitapları yasak edip yakar ve Müslümanların hazinesini israfla şer'î ölçü dışında kullanır, tebaasını dini ahkâma aykırı olarak öldürür, hapseder, sürer ve zulmü alışkanlık haline getirir ve sonra doğru yola gelmek üzere ahd ve yemin edip de yeminini bozar, büyük fitneler çıkarır ve kan dökülmesine sebep olursa ve İslâm memleketlerinin çeşitli yerlerinden adamı tahtından indirilmiş kabul ettikleri yolunda haberler gelirse, adamın yerinde kalmasında zarar, atılmasında ise fayda görülürse, adı geçen Zeyd'e saltanattan feragat etmesi teklif edilmek veya doğrudan doğruya tahtından indirilmesi yollarından işbaşındakilerce elverişli olanın yerine getirilmesi vacib olur mu?
Cevap:Olur!'"
İstanbul'a Yürüyen Ordu
31 Mart'ın perde arkası
Sayfa : 153
Mustafa Müftüoğlu

Alıntı ondokuzuncu değil de; onbeş ya da onaltıncı asırda yaşamış olsaydı tarih çizgimizi kesinlikle en çok değiştirecek kişinin tahttan indirilebilmesi için yazılan iftiralardan ibaret.
Bu; Sultan İkinci Abdülhamid'in hâl fetvası. Kendisini haklı yerinden kovabilmek için, hâl edildiğini bildirmek üzere gelenlerin bile hakaret niteliğinde seçilmesine dikkat edilen sultanın hakkında yazılan iftiralar.

"Allah'ın iradesiyle tam otuz üç sene bir ölüyü ensesinden tutup ayakta durdurmuş, İslâm-Türk tamamlığını yabancı ve kozmopolit tesirlere karşı muhafaza etmekten başka gaye edinmemiş ve bu tesirlerin ajanları tarafından eli kolu bağlanmış bir hükümdar büsbütün kudretsiz kılınıp tahttan indirilmiştir".
Sayfa 190.

Bayram

2011-07-29T08:23:00.000+03:00

Rabb'im; cümlemizin Cuma'sını bayram, dualarını katında kabul eyle.
Bizi bağışla...

Gaflet mi demiştik?

2011-07-28T10:28:00.000+03:00

Göz kaptırdığım renkten, kulak verdiğim sesten,
Affet senden habersiz aldığım her nefesten...

Necip Fazıl Kısakürek

Her şeyin

2011-07-27T13:20:00.000+03:00

Farkında olmak aslında o kadar da iyi değil.
Bilinçli olunca zaman geçmek bilmiyor nedense...

Taare Zameen Par

2011-07-23T08:28:00.000+03:00

Nihayet Taare Zameen Par'ı (every child is special) izledim.
Ne zamandır izlenmeyi bekleyen filmler arasında öylece duruyordu ve niyeyse elim gitmiyordu.
Klasik Bollywood filmlerinin işlediğinden, çok daha farklı bir konu işliyor film.
Zaten bir filmde Aamir Khan varsa, kalitesinden şüphe duymamak lazım.
Bir anne olduğumdan mı;
yoksa içimde bir yerlerde tipik bir sulugöz potansiyeli gösterdiğimden mi,
nedendir bilinmez
filmi izlerken sürekli ağladım.
Özellikle anne ve babaların, eğitimcilerin izlerken
sürekli kendilerini sorgulamaları gereken
kaliteli bir film...

Jet cevap :)

2011-07-19T11:11:00.002+03:00

"kuran-ı kerim haricinde bu kitap hayatımın kitabıdır dediğin bir kitap var mı?"
dedi bana biraz önce Daade....
Bu soruyu bana ilk gençlik dönemimde sorsan; tereddütsüz SİMYACI derdim sana balım. Paulo'ya bir bayılmıştım o zamanlar anlatamam... Defalarca okumuşluğum vardır o kitabı. Öyle ki; 'onbir dakika'yı okuduğumda; 'ne yaptın sen be paulo?' diye içten içten çemkirmişimdir kendisine.
Tabi bu ilk gençlik sarhoşluğu çok uzun sürmedi ve sonrasında yerini başkalarına bıraktı
'Rüzgar gibi geçti'yi okuduğumda 'ahh be red butler!' diye bıdı bıdı ettiğim, gözüm red'ten başkasını görmediği dönemler de geçince, iki ciltlilk ve oradan buradan zorla bulduğum o güzelim kitabı hiç tanımadığım birine hediye etmekte tereddüt bile etmedim. Aklım başıma geldiğinde, Kalplerin Keşfi'ni okuyup her sayfasından ayrı bir lezzet aldım.
Sonra şu kitabı okuyup, Ahmet Efe'ye vuruldum, elden geldikçe diğer kitaplarını okudum...
Ama şimdi istesem de; tek kitaba indiremem sanırsam.
Bu; bir çok şeye ilgi duyup, hiçbirini hayatımın ortasına yerleştiremediğimden, hiçbirinde dikiş tutturamamamdan kaynaklanıyor muhtemelen.
Tarihçi olmayı çok isterdim mesela. Ama bunu, üniversiteyi bitirdikten sonra fark etmemin bana bir faydası olmadı elbette. Yeni bir maceraya atılmak içinse; otuz yaş pek genç gibi gelmedi bana.
Yani Daade'm sayende anladım ki; benim hayatımın kitabı dönem dönem değişmiş.
Senin bahsettiğinse; hep yeri sabit, hep bir numara ama tarafımdan kendisi de meali de hiç istediğim kadar okunamıyor. Gerçi Ramazan ayında, mealine de başlamak gibi bir niyetim var ama Rabb'im nasip ederse.
İnşaallah.
Şimdiii Daade'nin de izniyle; aynı soruyu, cevaplamayı dilerlerse Deryamisal'e, Kirazçiçeği'ne, yolcu'ya, oturaklı uçarı'ya havale ediyor, kendilerini öpüyorum :)

Eleme

2011-07-19T09:50:00.000+03:00

Sevgili Kirazçiçeği beni şuracıkta mimlemiş lakin gafil ben; bunu daha yeni fark ettim.
Evimde yangın çıkması durumunda, hangi eşyamı kurtaracağımı sormuşlar efendim. Tek bir şey kurtarma hakkım varmış lakin ben kirazın yazısını okurken; az çok alakadar olduğum bütün nesneler kafamda resmi geçit yaptılar.
Evdeki kitapları sırtlayamadıktan, bilgisayarı tüm alet edevatıyla yangından kaçıramadıktan sonra bir iki parçasını kurtarmanın manası da olmazdı neticede. Sedef'le amiral de kendilerini kurtarmış, benim eşya seçmemi bekliyorlarken dışarıda, daha hafif ama daha değerli bir şey bulmalıydım.
İşte bu da ayrı bir çıkmaz. Hangisini seçsem deyü düşünürken, sırasını yeni nesnelere bırakan bir görüntüyü, gözümün önünde hayalden de olsa arz-ı endam eylediği halde geri çağırdım.
Yandaki defter oluyor kendileri.
İnşaallah hayırlı bir ömürle genç bir kıza dönüştüğü günlerde okuması için, henüz o bir melekken yaptıklarını, hayatımızda olan şeyleri yazdığım günlüktür bu efendim. Sedef'imin günlüğü...
Sanırım yangında ilk kurtarılacak bu olurdu sevgili kirazım. Eğer o hengamede fırsat bulursam bir iki kitap daha aşırırdım sanırım. Beni hatırlaman da ayrıca güzel, öpüyorum seni canım :)
Şimdi geldik son kelama; cevaplarlarsa eğer bu mimi; sevgili daade'ye ve gayet hareketli geçirdiği şu yaz döneminde ufak bir hareket de ben oluşturayım diyerek oturaklı'ma yolluyor kendilerine selam ediyorum efendim. Sağlıcakla kalın :)

Olmasaydı iyi olurdu

2011-07-12T11:54:00.000+03:00

Gezinirken, normalde hiç uğramadığım bir yere düştü yolum.
Tam şuraya...
Bazı tanımları, bazı duygularıma tercüman oldu resmen. Demek ki çevremizde böyleleri var ve çoğumuz böylelerindeniz belki de.
Her şey iyi hoş da; çok değer verdiklerinizin; aslında bunu hak etmediklerini ispat etmeleri çok üzücü.
Önemli olan yüksek yerlere oturttuklarımızı, haketmediklerini öğrendiğimizde, oralardan indirip hak ettikleri yere öylece bırakmamızdır. Çok şükür ki bunu yapabiliyoruz.
Sonra da üzüldüğümüzle kalıp, yolumuza devam ediyoruz.
Daha sonra da değmeyeceğini düşünsek bile; vicdanımızı yokluyoruz, elhamdülillah herşey yerli yerinde, müsterihiz.
Her şey insan için nihayetinde...

İnternet

2011-07-11T12:05:00.000+03:00

Durduk yere; ihtimaller üzerine araştırma yaptığında,
moralini bozabilecek tonlarca
ayrıntı verebilecek bir veri canavarı bazen.
Bundan yüz yıl önce ne yapıyordu ki insanlar?

Teyakkuz

2011-07-09T08:38:00.000+03:00

Bu aralar Cornelia Funke'nin mürekkep serisinin üçüncü kitabını okumaya çalışıyorum. Çalışıyorum diyorum, çünkü kitap normalde okuduklarıma oranla kalın olduğundan araya illa ki kitap sokuşturuyorum.
'Mürekkep ölüm' serinin sonuncu kitabı ve en ilginci diyebilirim. Elbette ki; ev, civciv, iş ve yapılması gereken onlarca başka şey yüzünden kitap ağır aksak ilerliyor.
Araya kaynak yapan kitaplardan biri de 'Teyakkuz'.
Ahmet Efe'nin kitabı. Üslubunu ve yazılarında edebi elden bırakmayışını, nezih tarzını beğendiğim ve özellikle tarihe dair araştırmalarını zevkle okuduğum bir yazar.
Teyakkuz'da ise; bünyemizde olması gerektiği halde, çoğu zaman yerinde yeller esen İslami hassasiyetlerimize dokunuyor yazar biraz yine aynı üslupla. Aslında nasıl olmamız gerektiğini, nasıl her daim bazı şeylere, bazı güçlere karşı her an uyanık durmamız gerektiğini anlatmış gayet güzelce. Okurken insanın kendindeki eksikleri fark ettiği, kendini muhasebeye tabii tuttuğu güzel kitaplardan.
Bazı alıntılar yapıp, not düşmek için geldim aslında buraya. Ama kitabı yanıma almayı unutmuşum.
O yüzden de alıntılar başka bahara kaldı.

Victor Hugo

2011-07-05T14:06:00.003+03:00

İyi olmak kolaydır, zor olan adil olmaktır.
~~Vayy be.~~

Şşşt

2011-06-29T17:24:00.000+03:00

Her post yazdığımda 'Yine n'oldu kız' diye endişeli endişeli damlayıveren sevgili eski iş arkadaşım Aylagül;
'Bir tanesin sen kız! Özledim bir gün buluşalım!'
Öperim :)

Ful Negatifff

2011-06-29T16:33:00.000+03:00

Bilmiş bilmiş konuşup, ahkâm kesen ve her şeyi bildiğini zannedip, kendi fikrinin yada kendisinin farkını ortaya koymaya çalışan, hatta iki adım öteye gidip kendini öğüt verme mercii sanan insanları çekilmez buluyorum. Zira özgüvenli rolü yapıp hava basıyorsunuz ama o üstünde durduğunu sandığınız şey o kadar eğreti duruyor ki; en ufak bir savunma boşluğu anında, üstünüzden kayıp düşüveriyor ve asıl o anda komik duruma düşüyorsunuz.
Sadece kendi kendime yazıyorum, sinirliyim biraz, yoksa önemli bir şey olmadı yani...

Amaaan

2011-06-28T13:40:00.001+03:00

Arada bir (iki üç ayda bir) göz attığım bir blog var.
Arada bir göz atıyorum ama bunun sebebi sevmediğimden değil, gayet güzel yazan bir hanım ama kendisi arada bir yazan biri olduğu için. Bana göre enteresan yanları olan bir hanıma ait ve üstelik de kendisi hemşehrim. Çok ortak yanımız olmasa da.
Bu aralar makul olmayan her şeye itiraz halinde olduğu için, ailenin de teşvikiyle doktora gittiğinden falan bahsetmiş ve aldığı ilaçlardan sonraki halini şöyle tanımlamış. 'Ben haklıyım elbette ama şuanda seninle vakit harcayamicam...'
Boş vermek bazen kendini gerçekten iyi hissettiriyor demek ki insana...

Oldukça

2011-06-28T13:03:00.000+03:00

Kendisiyle barışık, kim olursa olsun karşısındakini hatalarıyla kabul edip yargılamayan, olduğu gibi kabul eden, sorgulamayan, her olayı sakin karşılayabilip, hoşgörü gösterebilen insanları seviyorum. Ben bu vasıflara elbette sahip değilim ama olanlarına hayranım.
Bugünlerdeyse etrafımızda böyle biri var, ne güzel değil mi?

Usandım...

2011-06-27T10:27:00.001+03:00

İnsanları pış pış etmekten, 'aman alınmasınlar' diye uğraşmaktan, gönüllerini almaya çalışıp durmaktan; bıktım, sıkıldım...
'Yine ne yaptım , yanlışlıkla bir şey mi söyledim de böyle oldu?' diye ezikler gibi düşünmekten de bıkkınlık geldi.
İçim her şeye offf offfff çekiyor.....

Ne zamandır

2011-06-20T10:48:00.000+03:00

Yazmam için aklımın bir kıyısında bekleyen bir mim vardı. Saygıdeğer dostum; şu yazısıyla beni hedef göstermişti. Mimlerle çok aram olmasa da; mimin geldiği tünel etkileyiciydi. (..Yolcu, Deryamisal..) Her ikisi de sevdiğim insanlar olduğundan; ben de soruyu acizce yanıtlayarak; diğer sevdiğim insanları düşünceye sevk edip, zora sokayım dedim :)
Konumuz, sorumuz, mimimiz şudur efendim;
Bir gün biri çıktı karşınıza farz edin. Ve “Hadi bana en çok sevdiğin kişiyi/şeyi ne kadar sevdiğini söyle” dedi ve ekledi “Çok’u cevap olarak kabul etmiyorum”.
Yolcu'nun cevabını okurken; 'vay beee' dedim, Misal'iminkini okurken de 'bravo' dedim. Yazının sonundaysa, beni kara düşünceler almadı dersem, yalan olur.
Cevap o günden beri aklımda ama yazmak bugüne kısmetmiş.
Efendim cevabım elbette 'Amiral', ve yanıtın ikinci ayağı da; 'tarif edemeyeceğim kadar.'
Bazen beni tarif edemeyeceğim kadar sinirlendirse de; kendisini aynı derecede de severim, kendisi de bunu çok iyi bilir :)
Dün kutlamayı unuttuğum babalar gününü de buralardan kutluyor, kendisini öperek mimimi aşağıda yer alan pek sevdiğim arkadaşlarıma paslıyorum....
** Oturaklı Uçarım,
** Kirazım çiçeğim,
** Sevgili Daadem...
Bu güzel mimi bir kişiye göndermeye kıyamadığım için, üç arkadaşımı seçmekle yetindim(!). Cevaplamazlarsa sorun yok ama karalarlarsa iki kelime zevkle de okurum söyleyeyim. Aslında liste daha uzardı ama abartmayayım dedim. Hepinize sevgiler efenimmm. :)

Doğru söze...

2011-06-17T08:32:00.002+03:00

'En iyi, iyinin düşmanıdır.'

Güvercin

2011-06-15T14:06:00.000+03:00

Yolda yaralı bir güvercin bulup, nişanlısının aşırı hayvan sevgisi yüzünden bir hafta güvercini kucaklarında gezdirdiklerini anlatan bir iş arkadaşımız var. Arkadaşlarıyla görüşmeye gittiklerinde kendileri çay içerken, güvercin arka tarafta geziniyormuş.
'Nişanlımın gözünde ben artık kaçıncı sırada olduğumu sorgulamıyorum' diyor kendisi. Kendisine daha az değer verildiğinden emin zira.
Anlamadığım şu; bu kadar kanaatkar ve razı olma durumu, bu devirde nasıl oluyor da oluyor ya hu?

Vicdansız

2011-06-15T11:44:00.000+03:00

Olmak istiyorum. Neden mi?
İş başı yapalı epey oldu. Hastalığı yarım istirahat, yarım mesai, epey iğne ve ne yazık ki antibiyotiklerle atlatmaya çalışıyorum. Mesela, tam şuanda soğuk soğuk terler döküyorum. Sıhhat, hayatımızdaki belki de en önemli şeylerden biri, artık iyice emin oldum.Tabii yanında akıl, iman, vicdan falan da olunca tadından yenmez bir şeye dönüşüverdiği kesin. Sık sık hastalığımdan bahsetmeyi istemiyorum. Sanki insanların kafasına kakıyomuşum gibi geliyor. O yüzden de; açık açık söyleyeyim, buraya yazıp sizin başınızın etini yemeye geldim. Antibiyotik kullanımını, sırf bana verdiği zararlar yüzünden bırakmak istiyorum. Ama amiral; bir saniye bile önemli deyince;
böbreklerim sebebiyle vicdan azabı yapıp yine bırakamadım. Yarın tahlillerimi yaptırıp, gönlümün rahatlamasını istiyorum inşaallah...
Onun dışında yanımdan ayırmadığım ama içmeyi aklıma getirmeyi beceremediğim için arada bir yakasına yapıştığım bir su şişesi var. İki gündür aynı seviyede maalesef. Üstelik ciddi bir su tüketimi lazım bana. Ekrana kağıtlar yapıştırıcam. "Suuuuu!" diye. Yararı olur diye umuyorum.
Şimdiden şişe bitti. Yenisini aldırayım, yine gelicem inşaallah efenim.

İyiyim, iyiyimm

2011-06-13T14:12:00.000+03:00

İkinci yirmilik dişimi, otuzumun göbeğinde; otuzbire bir kaç ay kala yolcu ettim.
Geçen hafta. Böbrek rahatsızlığımın tam ortasında, ateşler içinde yanarken yaptım hem de bunu.
Tabi o yüksek ateşin sebebinin böbrek rahatsızlığı olduğunu bilmiyordum o sırada...
Esasında o rahatsızlığın da nereden çıktığını anlayabilmiş değilim.
Bence vücudum arıza çıkarmadığı yirmisekiz yılın öcünü almaya karar verdi ve son iki yıldır da elinden geleni ardına koymamayı başardı. İlk yirmisekiz yılımın en ciddi rahatsızlığı ilkokula giderken ayağıma davetsiz misafir olarak konuk olan dikiş iğnesiydi. O iğne için de yengeme gidip teşekkür etmeliyim sanırım. En azından rahatsızlık haneme yazıldı da; şuanda kalp hastalığına kapılmama engel oldu belki.
Bir insan iki sene içinde; defalarca iltihaplanıp hastanelere düşünce, iki diş kaybedip üstüne böbrek rahatsızlığı geçirince hatta hayatının son sekiz ayında da iki bebek kaybedince 'N'oluyor ya?' diyor ister istemez.
Şunun da farkındayım elbette. Benden çok daha kötü durumda olan insanlar var hem hastanelerde hem de evlerinde. Halime elhamdülillah... Rabb'im cümlemizi beterlerinden saklasın. İğneler ve antibiyotiklerle uğraşmayı bitirince elbette daha iyi hissedicem kendimi. O da olur inşaallah.
Şuanda pardesümle oturup,üşüme terleme arası nöbetler geçirmekle meşgulüm efendim. Daha iyi hissedince yine düşecek yolum buralara inşaallah. Ama kahveyi bırakalı çok olmuş bir bünye olarak; kendime bir çay almam lazım şimdi. Öperim efendim.

Yine...

2011-06-07T13:09:00.000+03:00

Ağzımın içine balon yapıştırmışlar gibi bir hisle doluyum şuanda.
Sabah şirkete geldikten sonra ağrılara dayanamayıp, diş hastanesine gittim.
İyi ki başka bir yere değil de oraya gitmişim dedim çıkarken.
En geç teşrif edip, en erken çürüyüp bizi terk eden yirmilik dişimdi canımı yakan.
İlkini çektirirken çektiğim sıkıntı, doğal olarak bende 'aşırı korku' olarak kendini gösterdi.
Çok şükür artık yok kendileri efenim. Bir daha işimin düşmemesini ümit ediyorum ama
eğer öyle bir şey olursa da başka bir yere gitmeyi tercih etmem doğrusu.
Bu kısa bir ara olsun, yine dönelim inşaallah :)

Ben de bilir sanmıştım, yanılmışım

2011-05-25T13:47:00.001+03:00

Osmanlı sultanlarını yada tarihini;

Osmanlının tarihine yada din anlayışına yabancı olan yazarlardan ve

gerçekten yabancı olan yazarlardan okumayı sevmiyorum.

Bir de; Elönü isimli kişinin bir kesimi temsil ettiği saçmalığını

kökünden reddediyorum.

Parineeta

2011-05-20T08:35:00.000+03:00

Shreya Ghoshal'a;
Vidya Balan'dan daha yakışanı yok. :)
Pal pal'da bunu biliyordum ama şuraya bir bakın;
Piya bole'den sonra buna iyice emin oldum.
Parineeta;
çok güzel bir filmmiş bu arada...

Naam Adaa Likhna

2011-05-19T16:49:00.000+03:00

"Yahaan" (2005) filminden.
Bu aralar taktığım şarkı,
normalde slow parçaları sevmem
ama bu bence muhteşem..
Burdan da dinleyebilirsiniz.
Film de çok güzeldi bu arada,
tavsiye edilir...

Yazık...

2011-05-18T09:53:00.000+03:00

Kazandığımda 'bereket'in olmayışının sebebi; Rabb'imden gelen kazancıma 'bu sıralar' aracılık edenin, verdiğinde gözü olması yüzündenmiş.

Evet; saf ben, bunu yeni öğrendim mörfi.

Olsun kızmıyorum, acıyorum sadece...

Hak ettiği, o çünkü sadece.

Yad

2011-05-18T09:33:00.000+03:00

*Akşam dersin iptal olduğunu öğrendikten sonra Misal'i aradım. 'Gel bana hacı, ders iptal' dedim.
Oturduk, dertleştik, konu döndü dolaştı lise yıllarımıza geldi bir ara nasıl olduysa. Uzun zamandır Bakırköy'e gitmiyoruz, gitmeyi aklımızdan dahi geçirmiyoruz mesela. 'O zamanlar hep Bakırköy'e giderdik oysa' dedik.
Şimdi de çok kalabalık olduğunu; tüm gençlerin oraya akın ettiğinden konuşurken şuna karar verdik:
İnsanın belli bir dönemini Bakırköy'de heba etmesi zorunlu gibi sanki. Bir gençliği yada liselilik dönemini Bakırköy'ün hallettiğine kani olduk sonuçta.
(Halâ orada duruyorlar mı bilmiyorum ama orada vaktimizi en çok tren yolunun üzerindeki köprüde yer alan kitapçılarda geçirmeyi severdik biz.)
*O dönemlerde; yanındaki yolcuyla konuştuğunu bilmediğimiz ve bizimle konuştuğundan emin olduğumuz bir minibüs şoförüyle, güzergâhla ilgili yaptığımız iki saatlik münazarayı; bizimle değil de yanındakiyle konuştuğunu anlatan 'dostum' sözcüğünü duyunca 'hıı, dostum mu?' diyerek bitirmiştik. Sonrasında eve ulaşana kadar kendimizi nasıl tutmaya çalıştığımızı şimdi bile hatırlıyorum.
*Bir keresinde bindiğimiz bir minibüste de, şoförü (niye olduğunu şimdi hatırlayamadığım bir sebepten) fırçalayıp inişimiz, akabinde; parayı vermeyi unuttuğumuzu hatırlayıp dövünmemiz de aynı döneme rastlar.
*Niye yazdım bunları? Aslında yazmak istediğim başka şeyler de var. Şuanda hissettiğim huzursuzluğu ve sebeplerini anlatabilmek isterdim mesela. Belki daha sonra...

Sessizim

2011-05-17T13:11:00.001+03:00

Issızlaşmış burası iyice.

Ama emin olun her şeyin olduğu gibi

bunun da bir sebebi var....

Sıkıntı

2011-05-10T17:16:00.000+03:00

*Biliyorum; sıkıntı defterine çevirdim seni. Lakin yazacak keyifli bir şey yok pek bu aralar. Ben de sıkıntı içerikli cümleler yazıyorum haliyle. 'Affet beni mörfi' diyemicem sana zira sıkıntılara sebep ben değilim, onlar özür dilesin.
Kendimle yaptığım anlaşma gereği; işimden, işimle ilgili yaşadığım sorunlardan hiç söz edemiyorum mesela.
Karşımda 'kendi kendine' ve 'kıkır kıkır' gülen şahıs da sıkıntıdan gülüyor mesela. Anlaşıldığı üzere tek sıkıntılı olan ben değilim. Hatta tam aksi; şuanda içindeki sorunları dışa vurmamak için elimden geleni yaptığım anlar bu anlar. Sonrası mı? Bilmiyorum, sonrasının garantisi yok.
*Yakın zamanda iyice yalnızlaşacağım sanırım.
*Kızım gitti. Tek başına değildi elbette. Giderken keyiften kıkırdayıp duruyordu o küçük haliyle.
Gülüşü ilginçtir bizimkinin biraz, çevresindeki herkese bulaştırır tebessümünü. Yine öyle oldu. Çok uzaklara yolcu ettik onu ama sayesinde biz de kıkır kıkır gülerek.Ulaştığı yer çok keyifli ve bol arkadaşlı olduğundan içimiz rahat gönderdik. Giderken 'Allah'a emanet ol çileğim' dedim, 'Sen de Allah'a alamet ol' dedi bana. Çok özledim. Cınım yaa...
*Bu sabah o kadar zor bir sabahtı ki anlatamammm.
*Ayaklarım geri geri gidiyor...

Uzun zamandırr

2011-05-10T16:52:00.000+03:00

'Hiç'liğe karışasım var...

Saçma

2011-05-09T14:26:00.000+03:00

*Bunaldım. Ne kadar çok şey, ne kadar kısa sürede değişebiliyor. Algılayamıyorum. Anlamak da istemiyorum zaten. Ne yapsam...?
*Yanılıyorsun mörfi. Ben göründüğümden daha da safım. Sen uyanık san. Bu çevrenin en bilinenini; üç ay sonra birinden duyarak öğrenmiştim yoksa hayatta konduramazdım. O derece yani!
*Niye hala direniyorsam?

Budur

2011-05-07T08:37:00.000+03:00

Ömür, namazsız ezanla ezansız namaz arası kadardır.
Alıntı...

Sadece

2011-05-04T09:02:00.001+03:00

Yoruldum...

Derininden

2011-04-28T12:54:00.000+03:00

Nefes almak, sonra el çekip gitmek istiyorum bazen.
Oluyor öyle dengesizliklerim ama hoş görüyorum bu garip bünyeyi.
'Aaaa yeter be' diye sokak kavgasının orta yerindeymiş gibi çığırıp, sonra
ispanyolvari eteğimi çekiştirip ortamı terk etmek istiyorum.
Belki eve gidince dans da ederim.
Bana öyle bakma.
Canım sıkkın mörfi.

Durumsal mevzular

2011-04-27T13:21:00.000+03:00

*Dün akşam 'GUARDİNG TESS'i izledim. Film 1994 yapımı. Nicolas Cage oyuncuları arasında yer almıyor olsaydı; elbette izlemek aklımdan bile geçmeyecekti. National Treasure'ı ve son zamanlarda çevirdiği filmleri izlediğimden ve oradaki hallerini fazlaca sevdiğimden olacak, gençken çektiği filmlerdeki hali, kendine oranla çok çocuksu ve dolayısıyla komik geliyor. Bu film de öyle geldi. Nicolas biraz şaşkın ve komik görünüyordu. Ama film güzeldi. İlginçti yani. Vakit varsa muhakkak izlenebilecek türden. Kendimle çeliştim sanırım. :)

*Depresyonda olduğunu düşünen ve çıkmak için ilaç tedavisi ve terapi gören bir hanımın blogunu okudum. Okumaz olaydım. Bütün moraller sıfırın altına düştü. Karısına destek olmayan kocalar için bir kaşık su gerek. Az gelir gerçi. Bir kaç tane bir kaşık, ancak yeter bana.

*Yakınlarda; bizi sırtımızdan bıçakladığını düşündüğümüz ve sırf bu -haklı ve kanıtlanabilir delilli-sebepten öfke duyduğumuz ek olarak da soğuk davrandığımız kişiden özür diledik. Ki; kim olsa bizim gibi düşünürdü. Belki biz herkesten farklı davranmalıydık ama yapamadık. Neticede o kişi; dilediğimiz özrü hak etmediğini ortaya koydu ve tarafımızdan silindi. Bu silinme karşılıklı gerçekleşti. Üzgün müyüm, hayır. Belki daha önce bunu görüp, mesafeli davranmalı ve samimi olmamalıydım. Ama nasip, bıçaklanacak sırtımız varmış.

*Çok kahve içen bir birey olarak; ikame olsun diye yerine bitki çayı aldım. Açaili çay içmekteyim dünden beri.
Sandığımın aksine çok işe yaradı. Evet, bugün saat bir itibarıyla sadece bir kahve içmiş bulunmaktayım. Kolumu kesseler; kahve yerine açai aksın istiyorum. O derece ve hayır piskopat değilim.

Mesela;

2011-04-25T15:44:00.000+03:00

Bir şeyler beklemeye* hakkınız olduğunu düşündüğünüz insanlardan, bir şey beklediğinizde ve sonra o kişi beklentilerinizi gerçekleştirmediğinde ve hatta yap-ma-dığı** şeylerden, haberi dahi olmadığını fark ettiğinizde;
kendinizi durduramayıp umutsuzluğa düşebiliyorsunuz.
Tamam beklenti içinde olmak kötü kabul ediyorum ama koyver gitsin diyemiyorum işte.
Özen istiyorum.

*maddi değil.
**bir güzel söz mesela.

Bir çok şey için

2011-04-25T15:32:00.000+03:00

Daha fazla zamana ihtiyacım var.
İnan bana tek çözüm bu mörfi.
Benim suçum yok yani.

Cep

2011-04-21T14:27:00.001+03:00

Telefonsuz hayata zorunlu iniş yapmak zorunda kaldım. Sevgili xpres müziğim, gitti kendini annemin merdivenlerinden aşağı attı. Kendisini pek sevdiğimi, o olayın akabinde daha da iyi anladım. O derece ki; yerine alacağım telefon yine kendisinden olacaktır o durumda.
Ama ben yine de mümkünse, olayın o noktaya varmamasını umuyorum. Amiralim telefonu servise yollayacak ve sonuca bakacağız. Şöyle ki; bu bile en az iki hafta telefonsuz kalmak demek.
Sabah yaptığımız konuşma esnasında, cep telefonuyla ilgili bir araştırma yapıldığını, buna göre genç deneklerin cep telefonsuz ve internetsiz hayata yirmi dört saat bile dayanamamış olduklarını söyledi.
'Yok artık' dedim, 'öyle' dedi.
Yaşlandım da genç denek modundan çıktığıma mı, yoksa genç deneklerin bu kadar basitleşmelerine mi üzüleyim bilemedim.
Nokia; telefonumu eski haliyle en yakın zamanda teslim etsin de gerisi hiiiç önemli değil.

Guzaarish

2011-04-18T09:56:00.001+03:00

Hafta sonu Guzaarish'i izledim. Fotoğraftan da anlaşılacağı üzere.

*Aishwarya'yı kırmızıya boğmuşlar film boyunca. Kırmızı ispanyol kıvrımlara sahip elbiseler içinde, kıpkırmızı bir rujla dolaştı film boyunca. D'souza gibi bir soyadı olduğuna göre; filmde ispanyol bir kadını canlandırıyordu. Ama onu sarilerle görmeye o kadar alışmışım ki; tarz garip gelmedi değil.

*Filmin bazı sahnelerinde Hrithik bedensel engelli değil, zihinsel engelli gibi davranıyordu. Rol abartmada üstüne çok az insan var diyebilirim.

*Hrithik gibi bir dans ustasından, engelliyi canlandırıyor olsa bile; en azından hayalleri aracılığıyla güzel bir dans sahnesi beklerdim. Cümlemden de anlaşılacağı üzere öyle bir sahne yoktu.

*Filmin bir yerinde eğlenmek için gittikleri yerde; şu bağlantıyla izleyebileceğiniz, Aishwarya'nın çok oriijinal bir dans sahnesi var ve kesinlikle çok güzel. Aish, kesinlikle çok güzel bir kadın. O aşırı cool ve kendine güvenli tavrı kendisini soğuk gösteriyor ama o cool tavrı yamacına bıraktığında, kesinlikle çok samimi ve kırılabilecek kadar zayıf birine dönüşüyor. Kırılabilecek gibi de olsa; ben o samimi tavrı tercih ederim.

*Görselliği bir yana bırakıp filme içinden bakacak olursak; klasik hint filmlerine benzemediği kesindi. Aslında hint-latin filmi de diyebilirim.

*Dram filmlerini sevmem ben pek. Burada Hrithik'in çaresizliğini gözümüzün içine sokan, yağmur damlasının olduğu sahnede fazlasıyla üzüldüğümden niye sevmediğimi bir kez daha anladım. Film o çaresizliği iyi yansıtmış.

*Ve; (izleyecek olanlar bu maddeyi okumasın) filmin sonu, çoğu hint filmlerinin aksine -bence- iyi bitmiyor.

Film boyunca Hrithik'in birdenbire yattığı yerden kalkıvermesini, bütünüyle sağlığa kavuşmasını bekledim. Olmadı tabi.

*Dram filmini sevenlerin çok seveceği, benim gibi dram filmi sevmeyenlerin de seveceği enteresan bir film.

İzleyin derim.

Monte Kristo'yu

2011-04-16T09:50:00.000+03:00

Okuyorum. Bu aralar; çantamda, yolda, evde, yakınımda rastlanabilecek en belirgin şey o kitap.
Alexandra Dumas'ya selam olsun buradan. Kitabın önsözünde; yazarın kitap yazma konusunda çocukluğunda gördüğü bir mobilya ustasını kendisine örnek aldığını anlatan kısacık bir bölüm var. Zekasına hayran bıraktıracak bir bölüm. Kısa sürede çok kitap yazmasını buna bağlamış yazı. Yirmi senede üç yüze yakın kitabı örnek aldığı o mobilya ustası sayesinde yazabilmiş. En iyisi önsözün o kısmını aktarayım buraya da; ne anlatmak istediğimi anlatabileyim;
"Usta, yapacağı mobilyanın önce resmini çiziyor, kalfalarını çağırıp bu mobilyanın nerede kullanılacağını ve ne işe yarayacağını anlatıyor.Sonra, parçaları ayrı ayrı çizip ölçülerini belli ediyor ve bunları kalfalarına bölüştürüyormuş. Ustaya da, kalfaların hazırladığı parçaları birleştirmek kalıyormuş... Dumas da böyle yaparak yazmış romanlarını: Yazacağı roman veya tiyatro eserinin senaryosunu hazırlıyor, karakterleri ayrı ayrı belli ettikten sonra, sekreterlerine senaryoya ve karakterlere uygun malzeme toplamalarını söylüyormuş. Dumas'ya da; bu malzemeyi kendi üslubuyla birbirine eklemek kalıyormuş."
Monte Kristo önsöz'den...
'Vayy be' demiştim ben bu ince yöntemi okuduğumda. Sen de diyebilirsin mörfi.

nOkia

2011-04-15T17:51:00.000+03:00

Bir talihsizlik anımda nokia kulaklığımı yitirdim. Bir daha da bulamadım; eşi dostu da seferber ettim ama yok...
Üç gündür melül melül kulaklıklara bakınırken, bir arkadaştan rica ettim, çakma olanından aldırdım.
Gel gör; ikinci beş dakikada başladı seninki çatlamaya patlamaya...
Sesin yarısı yok, kulaklarda bir cızırtı...
Bir de haspalar; 'kulaklığı', 'kulak'tan korumak için aparat yapmışlar. Böyle beyaz plastiğimsiyle naylonumsu arası bir şey. Kulaklık; kulağımdan daha değerli çünkü! Üstelik çok da rahatsız.
On dakika önce hakimiyetime aldığım halde bunları yazıyorsam, iki gün sonra hakkında ne düşünürüm malzemenin siz karar verin.
Diyeceğim o ki;
'sevgili nokia'lılar; kulaklıklarınızın kıymetini bilin!'

Arkadaşımın

2011-04-13T18:13:00.003+03:00

'Eve gelirken sinek al' diyen bir annesi var!
Esprili annelere cidden bayılıyorum!

Akşam

2011-04-13T09:19:00.000+03:00

Dersin bir yerinde; pozitif olmanın, pozitif düşünmenin, pozitif sonuçlara yol açacağını konuştuk. İyi düşünmeli iyi beklentiler içine girmeliyiz diye özetledik konuyu. Kalbi iyi olanı daha iyiye meylettiren Rabb'im; karşımıza kolaylıklar çıkarsın inşaallah.
Ben bu pozitif dileklerle kalbimi donatıp maddi alemde kendim için bir şeyler yapmayı becerememekle iştigal etmekteyken, bir yandan da sedefimle cebelleşmekteydim. Uykusu gelmişti ve çok sıkıldığını söyleyerek bıdı bıdı yapmaktaydı kendisi. Bağırıp çağıramadığı, etrafındakilerle uğraşamadığı bir ortamı sıkıcı bulması normal olduğundan, ders bitene kadar bu durumla yaşamaya çalıştım. Sanıyordum ki; ders biter bitmez yolda uyur kucağımda. Ne var ki o iş, öyle olmadı. Küçük hanımın eve gider gitmez gözler cin gibi oluverdi. Kumandayı ele geçirdi. Bir süre hükümdarlık ettikten sonra da uyuya kalıverdi de ruhlarımız huzura erdi.
Geçtiğimiz hafta okula yolladım ben kızımı. Bir şeyler öğrensin istedim, hep bizim gibi koca koca insanlarla muhatap yaşantısı içinde akranlarıyla arkadaş ortamı olsun istedim. İlk iki gün gitti bizimki. Üçüncü gün bayrak kalktı. Öteden beri yemekle arası yoktu ve zaten evde biz de uğraşarak yedirmekteydik kendisini. 'Neden hep yemek yemek zorundayız anne biz?' diye sordu gözünde yaşlar oynaşırken. 'Okulda da yemek, evde de yemek, anne ben yemek istemiyorum' dedi aynı duygusal havayla. 'Tamam kızım, ben konuşurum yemek konusunu' dedim 'sabah ben bırakayım seni.'
Ertesi gün gitmedi okula elbette. Okul maceramız iki gün sürdü, üç gün bile değil...
Odalarda biz yokmuşuz, annesi yanında niye değilmiş, niye yemek sofrasında oturuyormuş bizimki gibi 'su'dan sebeplerle.
Çocuklarla-anne zıt konularda istek barındırdıklarında, kazananın velet takımı olduğu bir kez daha kanıtlanmış oldu sadece. Kızımın çok, çok ama çok fazla inatçı olduğunu bir kez daha idrak etmemi sağladı bu olay.
O; annesi gibi terazi burcu fakat eminim ki yükseleni babası.
İnat genlerini aldırmanın bir yolu, şekli var mıdır ki acaba?

Hissiyat

2011-04-12T08:03:00.000+03:00

Bu noktadaki bıkkınlık; kişilerden kaynaklanmıyor bence. Tek etken çevre . Bütün çalışma isteğini vakumlayıp çeken takım bir tarafta, giderken arkalarında saçmaladıkları şeyler yüzünden ağız dolusu hakarete layık olansa diğer tarafta. Ardında bıraktığına verdiği üzüntü de bizden tarafta.
Bir de karakterinin yamacında durup, en tepesinde durduğunu zanneden, egosunu besleyen grup var tabii. Ama ondan bahsetmeyeyim şimdi sabah sabah...
Kahvealtı yapacağım zira. İştahlar kaçmasın...
08:02

Çorap

2011-04-11T17:10:00.000+03:00

Söküğü gibi gelen terslikler; pılınızı pırtınızı toplayıp gidin lütfen.
Canlar yeterli derecede sıkkın zira..

Başka bişeycikler demem!

2011-04-07T15:31:00.000+03:00

Olmak istediğim kadar iyi niyetli olamıyorum her zaman. İnsanların arkasından iş çevirip, sonra da kıs kıs gülenlere ve insanların yanında kendileri gibi davranmaya devam edip saygısızca yaşayıp, saygısızca konuşanlara diş bilemek de istemiyorum. Allah'tan bulmalarını diliyorum...

Şeffaflık Hakkı

2011-04-05T08:49:00.000+03:00

Akbank'ı hayatımdan çıkardım. İnsanları aptal yerine koyup, her sene üzerimden saçma sapan bedeller tahsil etmelerine ne kadar uyuz olduğumu anlatıp kartımı kapattırdım. Sonra da; 'bedeli iade edelim' diye aradılar.
'Tabi tabi' deyip telefonu kapattım. 'Bu yetmez canım, kusura bakmayın, axess paralarımı da akbank kullansın, zenginliğine zenginlik katsın.' dedim, akabinde 'iptal etme hakkı'mı kullanarak kartımı iptal ettirdim...
Tek bir kartım kaldı şuanda. O da bana yeter evelallah. Hem büyük bir borca da girmemiş olurum bu vesileyle.
Şuradan da; benim son günlerde favorim olan şeffaflık hakkını izleyebilir, axess kullanırken ne hissettiğimi anlayabilirsiniz.:P

Nasip

2011-04-04T17:47:00.000+03:00

Eylülde doğmuşum, sonbaharın göbeğinde. Ama sonbaharı da, kışı da sevmiyorum. Soğuğu, çamuru, ayazı...
Mart bitti, nisandayız. Şubatta da, martta da baharlık günler yaşadık, nisanda aralığa dönüş yapan günler yaşıyoruz. Allah'ım yağmurun, suyun eksikliğini hissettirmesin. Ama biran evvel kombiyi kapatıp, açık pencereli püfür püfür esen yaz günlerine geçiş yapmak istiyorum, ne yalan söyleyeyim. İçten içe eşyanın bir kısmından da kurtulma isteği dolanıyor içimde. Söz konusu istek önceleri zihnimin kuytu köşelerinde sinsi turlar atmaktaydı ama artık dillenmeye de başladı... O saçma yemek odası takımını, içindekilerle beraber evin dışına göndermek istiyorum bazen. Bildiğin eşya hamallığı yapıyorum geri kalan tatil günümde o ıvır zıvırlar yüzünden.
Kalabalığı ve dağınıklığı da cabası. En çok sinir bozan da, aradığını aradığın yerde bulamaman.
Kendi evimde yaşama şansım olursa inşaallah, son derece sade bir ev hayal etmekteyim. Ivır zıvırdan uzak inşaallah. Bir de duvarlarımı kitaplıklarla doldurmam mümkün olursa tam 'Allah verdi iki göz'lük bir durum yaşayacağım (inşaallah). Cümlesine amin.

Muhabbet;

2011-04-02T08:53:00.000+03:00

Arkadaşımın; çayına üç şeker koyuyor diye önce kendisini uyaran; uyarının işe yaramadığını görünce de,
'sen şeker hastası olacaksan ben de olurum' diyerek, kendisi de çayına şeker dolduran bir kocası var.

İdam

2011-03-31T11:41:00.000+03:00

İdamın olması -mutlaka- gereken ülkemde; 'idam'ın yasalaşmasının gündemde olmadığı yanıtının alındığı zamanlardayız.
Çocuk katilleri, beş yıldızlı otellerde ağırlanmak suretiyle 'ceza'(!) çekmekteler ve hiç de inandırıcı değiller.
Bir de üstüne; yüzsüzlüğün zirvesinde, çocukları öldürdükleri örgütten arkadaşlarıyla beraber, yağmur altında şemsiye açıp, sözde 'eylem' yapmakta olan suç ortakları dolanıyor ortalıkta.
Suç; suç ortaklarının da değil aslında. O suç ortaklarını, bu milletin tepesine yerleştirip,
bu milletin çocuklarını, anasını, babasını öldüren o örgüt üyelerine, bu milletin parasıyla maaş verenlerde. Onları konuşturanlarda. Suçlarını; anlatıl-a-maz bir pişkinlikle savunmalarına gözlerini kapayanlarda.
Buna izin verenlerde.
Bu milletin en üst düzeylerini işine gelince içeri tıkabilip; konuşmalarında açık seçik kamera önünde küfreden terörist belediye başkanlarına bir şey yap-a-mayanlarda. Canları sıkılınca toprağı bölmek için isyan çıkaranların, çıkardıkları kaosu eli kolu bağlı seyrettirenlerde.
'İdam cezası gündemimizde değil.' Gündemde olanı merak etmemek elde değil.
Öbürü; komşusunun çocuğuna, insana en yakışmayacak şekilde kötülük yapmış, insanlıktan çıktığı yetmemiş, masumun canına kıymış, öteki masumlar konuşur diye onları da canından etmişken, utanmadan vicdan azabından söz etmiş!
Hasta ruhlu, eksikliklerle dolu bomboş ve amaçsız bir hayatı olan 'canlı'; hayvanlara mahsus güdüleriyle, üç küçücük meleğe, dünya üzerinde yapılacak en kötü şeyi yapmış.
Ateş düştüğü yeri yakar.
İdam cezası gündeminde olmaz elbette. Sana düşmedi ki o ateş...
Düşen binlerce evden biri değil sizin güvenli evleriniz çünkü. O koltuklardan o evlerin içi; sadece onlarla akşamın birinde oturup, kuru fasulye pilav yeyip 'bizde sizdeniz' edebiyatı yapmakla anlaşılmaz çünkü. Anlar gibi yapılabilir sadece.
Tabi ki gündemde olmaz idam, niye olsun ki, koltuklar böylesine sıcakken?
Dokuz yaşında; hem öksüz hem yetim sayılabilecek bir melek; (ne yazık ki) muhtaç olduğu iki 'yaratılmış' tarafından, hayvanlara bile yakışmayacak şekilde parçalanıp, sokakların muhtelif köşelerine dağıtılmışken; bunu yapanlar için; idam neden gündemde olsun ki?
En kısa zamanda yasalaştırılması gereken idamın adı, tam da İmralı'daki 'canlı'nın rahatı yerindeyken, onu orada tutmak birilerinin işine yararken mesela, niye gündeme getirilsin ki durup dururken?
Hangi beddua edilmeli size? hem sonra hangi birinize?
Rabb'im adaletlilerin en adili, hüküm verenlerin en hayırlısı ne de olsa...
Göz yumanlara da; bunu kullananlara da, bu insaniyetsizliği yapanlara da en adil hükmü verecektir eninde sonunda.
Gönlümüzü genişlet Allah'ım...

Hâl (Wordpress'ten-3)

2011-03-28T13:10:00.004+03:00

Her zaman olan şey yine olmaya devam ediyor. 'Geçmişteki hâli beğenmeme hâli'. Mesela onsekizindeki sakara şuandaki hâlimi ışınlamak isterdim. O kadar geçmişe gitmenin de lüzumu yok esasında. Geçen seneki hâlimi de beğeniyor değilim. Şunu da biliyorum ki; bir iki sene sonra bu yazdıklarımı da komik derecede safça bulacağım. Ama niyeyse bu; yazmama engel teşkil etmiyor.
Bir tek şeyi daha da kanarak fark etmemi sağlıyor sadece.
Gerçekten yaşlanıyorum sanırım.

Drroşna (Wordpress'ten-2)

2011-03-28T13:09:00.004+03:00

*Rusya'yla vizelerin kaldırıldığı haberine ilk tepki; 'samsung' markalı yazıcımızdan geldi. Meğer ne meraklıymış! Son bir kaç gündür ekranında 'Droşna kartuşa' gibi kelimeler geveliyor, hemen akabinde yazma eylemini gerçekleştirmiyor. Kulak olduk; kendisinin açık konuşmasını bekliyoruz. :)

Hali hazırda; (Wordpress'ten)

2011-03-28T13:08:00.002+03:00

*Aslında blogspotla başlamamıştım ben blog yazmaya. İlk göz ağrım(ız) wordpressti. Deryamisal'le beraber wordpressten bir sayfa alıp başlamıştık yazmaya. Sonra bir başkası da aramıza katılınca yerimiz dar gelmeye başlamış ve blogu kapama kararı almıştık. Günün birinde kendimi blogspottan yayın yaparken yakalayışım, bu olayların tam da sonrasına rastlar. Diğer kişiyle görüşmeme kararı alışımsa; aşağı yukarı aynı tarihlerde olayın gidişatı sebebiyledir. İstem dışı da olsa, 'körün istediği bir göz'lük bir olaydır kendisi. İkinci arkadaşım (=dostum) elbette Deryamisal ve kendisiyle aynı yolda yanyana yürümekteyiz görüldüğü üzere... Şimdilik görünmeyen blogspot sebebiyle klavuza ihtiyaç duymuş ve wordpresste mola vermiş bulunmaktayım. Ama niyeyse bir rahatsızlık var üzerimde. Evi özleyen hali vardır ya insanın misafirlikte. Aynen o durumdayım ama çok şükür ki; evimden eşyalarımı kurtarabilmiş olmanın bir rahatlığı da var yanımda. Genel olarak wordpressle aramda sorun yok yani burdayım. Bir de okuduğum kitapların listesini kaçırabilirsem blogspottan her birşey tamam olacak...
*Bu ekranı açtığımda kafamda yazmam için kuyrukta bekleyen bir dolu konu vardı. Ama zihnimdeki o kadar itiş kakıştan şuanda geriye sadece sessizlik kaldı.
*Stres altındayım. Amiral stres altında yaşayanların terapiye gitmeleri gerektiğine dair bir yazı yollayıp; daha sonra da 'rahat ol hayatım' dedi. 'Sağol canım' dedim.

Kaybettim, hükümsüzdür.

2011-03-23T17:18:00.001+02:00

*Üyeliğim olmadığı için kitapyurduna sadece kitap bakmaya giriyorum. Siteden çıkışta bir bakıyorum elimde liste dolusu kitap isimleri.

*Kumanda paneli ve kayıt yapılan yerini bırakın, hiç bir yerini göremediğim, hasret kaldığım bir web günlüğüm var. Ruhuna rahmet okumama az kaldı, bakalım, nasip...

*Kızlarla; 'korkarım' kelimesini çok seven ve de sık sık kullanan bir senariste ait olduğunu tahmin ettiğimiz bir Tarık Akan filmi izledik. Çok güzeldi.

*Bu yazıyı mail olarak gönderiyorum, umarım sorun çıkmaz sonum hayr olsun...

Deyim

2011-03-17T13:00:00.000+02:00

'Kendi ipini çekmek' diye bir deyim var ya hani. İşte bu aralar o deyime konu olmak istiyorum. Arada bir o tarz davranışlarda bulunma isteği geçiyor içimden...
Mesela kendi işimden, iş yerimden, işyerimdeki insancıklardan bahsetmemek için elimden geleni yapıyorum dikkat ettiyseniz. Tamamen bilinçli bir şekilde elbette.... (istifa haberlerim hariç yalnız, niyeyse onları hep manşetten veririm; 'bak; pes ettim gidiyorum!' anlamında.)
Dilimi ısırıp, dudaklarımı kıstığım gibi, klavyede gezinen ellerimi de durdurduğum çok olur.
Bir değil, bir kaç sebepten...
İnancım gereği kötü gördüklerimin, bana kötü gelenlerin, kötü olduğunu sandığım işlerinden bahsetmekten beri kalmaya çalışıyorum. İlk sebep bu. Başarıyor muyum? Burada belki ama 'dil'sel anlamda sanmıyorum ne yazık ki. Sonuçta kendimi çiğnememek için elimden geleni yapmaya çalışıyorum en azından. Herkese oturup hıldır hıldır dert yanıp durmuyorum ama an geliyor, o yanılacak dertler içimi dağlamaya başlayınca, yakınlarımla paylaşıyorum sonunda. Bu da istemdışı gelişiyor elbette ama o anda durduramıyorum işte kendimi...
Gün içinde kafamı ellerimin arasına almış düşünürken buluyorum kendimi bazen. Susmakla, çığlık atmak arası bir seçim yapmam gerektiğinde, sükuneti tercih ettiğim anlar o anlar işte.
Dün mesela son derece gereksiz bir şekilde ve yerde doğruları söylemeye kalkıştım. Haksızca susturuldum sonra; öyle ki konuştuktan sonra bile öfkem geçmedi, kendimi yedim, etrafımdakileri yedim...
Sonrası belli pişmanlık... Ama duyduğum pişmanlık kâr etmiyor elbette.
Yapmam gereken bir şey olduğunun farkındayım ve gerekenin ne olduğunun da.
Lâkin karar verme aşamasına dayandı mı iş; bende takat kalmıyor sanki.
Aynı sükunet geri dönüyor. Bu böyle sürmez, er geç bir yerlerden patlak verecek ve bu hengâme yerini sakinliğe bırakacak biliyorum ve o anın gelmesini bekliyorum...
Geç kalmasa bari...

Umreye

2011-03-14T12:57:00.002+02:00

Gidişimle ve doğal olarak dönüşümle ilgili yazmayı düşündüğüm çok şey vardı esasında ama

blogspottaki anlayamadığım bu durum sebebiyle yazmayı sürekli erteliyordum.

Düzeleceği umudundaydım o yüzden bekliyordum aslında. Nihayetinde hala aynı umudu taşıyorum ama aklımdakileri taze taze yazmanın daha mantıklı olacağını düşündüğümden yazmaya karar verdim.

Kâbeyi görme, umreye gitme fikri, aklıma tam olarak ne zaman ve nasıl takıldı hatırlamıyorum.

O günlerden sadece, pasaport işlemleri için randevu konusunda sevgili eşimi sıkıştırmaya başlayışım geliyor aklıma. (Pasaport almanın, hem bu kadar kolay olduğunu hem de bu kadar kısa sürdüğünü bilseydim çoktan alırdım bunu da belirtmiş olayım sözün burasında.)

O aralar umre fuarının açılmış olduğunu öğrendik nasipten muhakkak, çünkü o güne dek böyle bir konuda fuar düzenlendiğinden bile bihaberdik.

Rüzgârıma kapılan biriciğimle önce fuarı gezdik, sonrasında çok geçmeden kendimizi Fatih'te Elçi Turizm'in kapısına dayanmış bulduk. Belki inanması zor ama o günler bana hala bir rüya gibi geliyor. Herşey o kadar hızlı gelişti ki; sanki bizim dışımızdaydı olanlar. Hatta önceleri bu ziyareti pek düşünmüyormuş eşim.

Ziyaret tarihini 14 Şubat olarak seçtik ilk etapta. Mevlid Kandilinin olduğu güne denk geliyordu ve kendimizi tamamen o güne odaklamıştık.

Öyle ki Suudi hükümetin vizeleri henüz açmadığını öğrenince yaşadığım hayâl kırıklığını tarif dahi edemem. Neyse ki kavuşma çok ertelenmedi. Kendimizi 19 Şubat sabahı altı buçukta havaalanında işlemleri gerçekleştirmeyi çalışırken bulduk. (Bulduk bulmasına ama o anda herşey bir düş gibiydi, böyle düşünmem normal ama ben bunu hiç bitmeyecek sanıyordum. Olayın anormal yanı bu sanırım.)

Gidişin önce Medine'ye değil de; Mekke'ye olduğunu valizleri teslim ederken öğrendik onu da kulaktan dolma bilgilerle. Amiral inanmadı elbette. 'Biz Medine yolcusuyuz' dedi; bu yüzden sadece içinde ihram olan pakedi kurtarabildim amiralin elinden, terlikleri almama da izin vermedi. Elimde ihramla ve aklımdan geçen 'ne olur ne olmaz' telkiniyle uçağa doğru yürürken Mekke'ye gideceğimiz kesinleşti. Amiralin yüz ifadesi de görülmeye değerdi.

Kesinlikle havaalanının 'en rahatsız yürüyüşüne sahip' kişisiydi.

*Uçaktan falan korkmuyormuşum ben onu fark ettim. Yükseklik korkum var ama uçuş korkum yok. Belki içimde ufak bir kıpırtı falan olabilir, o kadarını inkâr etmiyorum ama ötesi sıfır.

*Kâbeyi ilk görüş anı tariflerden beri. Bunu ancak yaşamak lazım. Yaşayan herkes gidip görmeli, muhakkak yaşamalı. İsteyen herkese nasip etsin Rabb'im.

*Suudilerle ilgili de epey fikir sahibi oldum ama gerçekten dile getirmek istemiyorum.

*Kâbe her an gündüz gibi, her saniye canlı ve her an yaşıyor. Tenha olduğu, çevresinin sarılı olmadığı tek bir ana rastlayamadım.

*Zemzem en güzel orada içiliyor.

Yazarken fark ettim. Yazacaklarımı toparlayamıyorum. O kadar farklı şeye ve o kadar çok güzelliğe tanık oldum ki. Kimini yazmayı doğru bulmuyorum, kimini hakkınca tarif edemiyorum.

Rabb'im görmek isteyen herkese o havayı solumayı nasip etsin.

Amin...

Durum;

2011-03-08T09:28:00.001+02:00

Yorumları sadece melül melül bakıp, onaylayamadığım gibi;

cevap da yazamadığım için sana burdan sesleniyorum sevgili dostum;

Ben bile kendi sayfama yorum yapamazken, sen nasıl çatır çatır yorum yazıyorsun yaw?!!